تاثیر مخرب تجمل گرایی در خانواده ها

برای اصلاح این نگرش، نیاز است تا ما مقداری به عقب بازگردیم و یک مقدار فرآیند های رسانه ای، آموزشی و تربیتی جامعه را مرور کنیم. با یک نگاه کلان، باید عناصر و نهاد هایی که در جامعه پذیری و آگاهی بخشی به افراد جامعه نقش دارند، مورد بررسی و بازبینی قرار گیرند. یک بخشی از این اصلاح به نهاد خانواده باز می گردد، نوع تربیت اخلاقی و تربیت صحیح دینی نقش زیادی در نوع نگرش افراد در جامعه دارند. همچنین آموزش و پرورش که نقش اساسی در زمینه ی جامعه پذیری کودکان و نوجوانان را ایفا می کند، باید با رویکردی واقعی و امروزی به مسائل آنها بپردازد و با اصلاح نگرش ها، به شکل گیری تصور مثبت از خود و مرئی شدن آنها به صورت صحیح کمک کند.

رسانه ی ملی و همچنین سایر رسانه ها در انتقال ارزش ها بسیار مهم هستند در حالی که متأسفانه امروزه رسانه هایی چون تلویزیون و سینما بسیار بد عمل می کنند. برای مثال در اکثر فیلم ها و سریال های تلویزیونی، خانواده ها در تهران زندگی می کنند، اتومبیل های لوکس سوار می شوند، در خانه های مرفه و تجملاتی زندگی می کنند. حتی در مورد شاخص های طبقاتی بسیار غلو می شود، مثلا طبقه ی متوسط را بسیار لوکس و تجملی نشان می دهد، در حالی که در واقعیت چنین نیست. با اینگونه تصویر سازی ها نمی توان انتظار داشت که مردمی که این فیلم ها را می بینند، تحت تأثیر قرار نگیرند. اتفاقا در مواردی همین رسانه ها مروج سبک زندگی اشرافی و تجمل گرایی بوده اند.

ضمن این که مردم از مسئولین تأثیر می پذیرند، یعنی وقتی ببینند یا احساس کنند که مسئولین خود زندگی اشرافی دارند، طبیعی است که این سبک زندگی در بین مردم رواج می یابد و آن ها برای اینکه خود را به طبقه ی بالا و نخبه ی جامعه نزدیک کنند به سمت تجملات پیش می روند. بدین ترتیب نیاز است تا اصلاحاتی قانونی در توزیع عمومی ثروت صورت بگیرد. عدالت اجتماعی در جامعه تضمین شود و حقوق و مزایای مسئولین به شکلی شفاف رصد شود، تا عموم مردم نسبت به محفوظ بودن حق خود اطمینان داشته باشند تا برای پیشرفت خود متوسل به راه های غیر قانونی نشوند.