قسم حضرت عباس را باور کنیم یا دم خروس را؟

قسم حضرت عباس را باور کنیم یا دم خروس را؟

✍محسن علیخانی
خبرنگار و فعال اجتماعی

رستاک خبر؛شهرستان گتوند، به عنوان یکی از نقاط بالادست رودخانه کارون و دارنده سد بزرگ، سال‌هاست که تحت تاثیر تنش‌های آبی و کاهش چشمگیر بارندگی قرار دارد در این شرایط سخت، مسئولان و مردم این شهرستان پایبندی ویژه‌ای به قانون منع کشت شلتوک نشان داده‌اند؛ قانونی که برای حفظ حق‌آبه و مدیریت بهینه منابع آب در مناطق پایین‌دست وضع شده است. گتوند به‌خوبی به مسئولیت خود آگاه بوده و کشت شلتوک را به نفع حفظ منابع آبی محدود کرده است.

اما واقعیت تلخ این است که در سال‌های اخیر، برخی شهرها و روستاهای پایین‌دست رودخانه کارون، به‌رغم وجود همین قانون، بدون توجه به محدودیت‌ها و پیامدهای آن، اقدام به کشت شلتوک کرده‌اند. این موضوع باعث شده تا حق‌آبه و منابع آبی شهرستان گتوند به شدت تضییع شود؛ گویی که توجهی برای نگرانی‌های بالادست وجود ندارد و دم خروس قانون‌شکنی‌ها کم‌کم بیرون زده است.

سال ۱۴۰۴ نیز مجدداً قانون منع کشت شلتوک در گتوند اعلام شد و مردم فهیم این شهرستان همچنان به این قانون پایبند مانده‌اند. با این حال، سوال اساسی این است که آیا شهرها و روستاهای پایین‌دست نیز این قانون را به همان اندازه رعایت می‌کنند؟ آیا عدالت در اجرای قانون میان همه مناطق یکسان است یا سهمی ناعادلانه به گتوند تعلق گرفته است؟

این وضعیت، به چالشی جدی برای مدیریت منابع آبی تبدیل شده است. از مسئولان انتظار می‌رود که یا اجرای قانون را به صورت کامل و یکسان در همه مناطق تضمین کنند، یا در صورت بروز مشکلات کم‌آبی مشابه برای مناطق پایین‌دست، با انصاف و توجه به شرایط گتوند نیز مجوز کشت شلتوک را صادر نمایند. در غیر این صورت، پایبندی یک‌جانبه گتوند به قانون نه تنها باعث تضییع حقوق مردم این شهرستان می‌شود، بلکه باعث افزایش نارضایتی‌ها و بی‌اعتمادی نسبت به مدیریت منابع ملی خواهد گردید.

مردم گتوند که خود پیشگام رعایت قوانین شده‌اند، حق دارند انتظار داشته باشند عدالت در حق‌آبه و منابع آبی رعایت شود و مسئولان نسبت به حفظ منافع همه مردم، بدون تبعیض و نگاه منطقه‌ای، تعهد کامل نشان دهند.