خانم وزیر چند نفر دیگر باید در جاده اهواز مسجدسلمان کشته شوند تا به حدنصاب توجه برسد؟

رستاک خبر _علیرضا پوریان فعال سیاسی اصلاح‌طلب سرکار خانم فرزانه صادق مالواجرد وزیر محترم راه و شهرسازی جاده اهواز – مسجدسلیمان، این شریان حیاتی که قلب زاگرس را به مرکز استان متصل می‌کند، سالهاست که به جای توسعه و ایمنی، به کارزاری برای مرگ و اندوه تبدیل شده است. مسیری که هر صبح و

رستاک خبر _علیرضا پوریان فعال سیاسی اصلاح‌طلب

سرکار خانم فرزانه صادق مالواجرد وزیر محترم راه و شهرسازی

جاده اهواز – مسجدسلیمان، این شریان حیاتی که قلب زاگرس را به مرکز استان متصل می‌کند، سالهاست که به جای توسعه و ایمنی، به کارزاری برای مرگ و اندوه تبدیل شده است.

مسیری که هر صبح و شام، صدها خودروی حامل کارگران معدن، کارمندان ادارات، دانشجویان و خانواده‌هایی که برای دیداری ساده راهی می‌شوند، با خطر مرگ دست و پنجه نرم می‌کنند.

این جاده در فهرست پرتلفات‌ترین محورهای کشور نه فقط ثبت شده، که در صدر جدول قرار دارد، اما نه خبری از اقدام است و نه پاسخی به فریادهای مکرر مردم.

*اما این فریاد، تداوم سکوتی تلخ است که از خود تاریخ برمی‌خیزد.*

از سال ۱۳۸۰ که وعده دوبانده شدن این محور داده شد، تا امروز که در شهریور ۱۴۰۴ قرار داریم، قریب به بیست و پنج سال می‌گذرد.

در این ربع قرن، هر نماینده‌ای که از حوزه‌ ی انتخابیه مسجدسلیمان بزرگ به مجلس شورای اسلامی راه یافت، هر استاندار و مدیرکل راه و شهرسازی که بر کرسی تکیه زد، وعده جاده میانبر را چونان نسخه‌ای شفابخش بر سر زبان آورد.

اما این نسخه هرگز تجویز نشد.

پروژه‌ای که سال ۱۳۸۶ عملیات خاکی آن حتی شروع شد، ناگهان به بایگانی‌های فراموش‌شده سپرده شد و از آن روز تاکنون، نه یک متر خاک جابه‌جا شد و نه یک سند اجرایی تازه به آن پیوند خورد.

وعده‌ها یکی پس از دیگری رنگ باختند، کارزارهای انتخاباتی با همین شعار به پایان رسید و مردم این خطه با دستانی خالی و دل‌هایی انباشته از اندوه، باز هم به انتظار نشستند.

آمار، بی‌رحم ترین راوی این غفلت است.

بر اساس آمار رسمی پلیس راه و پزشکی قانونی که در رسانه‌های معتبر کشور انعکاس یافته، در سال ۱۴۰۳، بیست و چهار شهروند بی‌گناه در این محور جان باختند و چهل و سه نفر مجروح شدند.

در تنها هفت ماه ابتدایی سال ۱۴۰۴، یازده کشته و بیست و دو مجروح دیگر ثبت شده است.

*یعنی طی کمتر از دو سال، سی و پنج کشته و شصت و پنج مجروح.*

بیش از صد خانواده خوزستانی که یا داغ عزیز دیده‌اند یا با آسیب‌های جبران‌ناپذیر جسمی و روانی دست به گریبانند.

*میانگین سنی بیشتر قربانیان زیر سی و پنج سال است.*

یعنی ستون‌های اصلی خانواده‌ها،

قشر مولد جامعه،

درست در مسیر رفتن به سرکار یا بازگشت به خانه، یکی یکی قربانی بی‌مسئولیتی نهادهای مسئول می‌شوند.

*وضعیت فنی این جاده، فاجعه‌ای ساختاری است.*

این محور در طول صد و بیست کیلومتری خود، هیچ‌یک از استانداردهای حداقلی یک راه ایمن را ندارد.

بیش از هشتاد و پنج درصد مسیر در شب به کلی تاریک است، هیچ روشنایی برای هشدار یا راهنمایی راننده وجود ندارد.

خط‌کشی‌ها در بیش از هفتاد درصد جاده محو، پاک‌شده و غیرقابل شناسایی است.

شانه ایمن در نیمی از مسیر وجود ندارد و در مواقع اضطراری، راننده جایی برای پناه بردن ندارد.

نیوجرسی یا گارد ریل محافظ در پیچ‌های کور و حادثه‌خیز نصب نشده است.

دوازده نقطه پرتصادف در این محور شناسایی شده که بیش از نیمی از تلفات و جراحات سالانه در همین نقاط رخ می‌دهد.

نقاطی که سالهاست به نقشه‌ها اضافه شده‌اند اما هیچ اقدامی برای اصلاح آنها صورت نگرفته است.

خانم فرزانه صادق مالواجرد،

دولت وفاق ملی بارها اعلام کرده که تفاوت خود را در عمل به مردم اثبات خواهد کرد.

*اکنون زمان اثبات این ادعاست.*

ما از شما به عنوان عالی‌ترین مقام اجرایی حوزه راه و شهرسازی، خواستار چهار اقدام عملی، شفاف و فوری هستیم.

نخست، برکناری فوری مدیران نالایق و بی‌عمل راه و شهرسازی استان خوزستان که با سکون و بی‌تفاوتی خود در این سال‌ها، زمینه‌ساز این همه فاجعه بوده‌اند.

دیگر تحمل یک مدیری که *کرسی را جایگاهی برای تماشای مرگ مردم می‌داند، پایان یافته است.*

دوم، انعقاد قرارداد اجرایی پروژه میانبر با زمان‌بندی قاطع، ضمانت اجرایی، پشتیبانی مالی مصوب و نظارت کارشناسان مستقل غیروابسته.

*این پروژه نباید دیگر گروهِ اعتبارات کشوری باشد که برای جاده‌های شمال و پایتخت به‌سرعت تأمین می‌شود اما برای خوزستان سال‌ها به حاشیه رانده می‌شود.*

سوم، ایمن‌سازی اضطراری مسیر فعلی حداکثر تا پایان مهرماه، با نصب چراغ‌های روشنایی در نقاط کور، بازسازی و ارتقای خط‌کشی شب‌هنگام، نصب نیوجرسی در تمام پیچ‌های خطرناک و احداث سرعت‌گیرهای هوشمند در ورودی روستاها و شهرهای واقع در مسیر.

چهارم، ارائه گزارش عملکرد ماهیانه به رسانه‌ها و افکار عمومی تا مردم بدانند آیا اقدامات وعده‌داده‌شده در حال اجراست یا بار دیگر وعده‌ای بر زمین می‌ماند.

اگر امروز، با قاطعیت تمام، به این مطالبه بحق پاسخ عملی ندهید، نام شما در کنار همه نمایندگان و استانداران و مدیرانی ثبت خواهد شد که در این ربع قرن، وقتی پای جان جوانان و کودکان خوزستان به میان آمد، وعده گفتند و رفتند، اما مردم زاگرس‌نشین، با خاک غم‌آلود جاده‌ها، همان‌طور که در محرومیت صبوری کرده‌اند، تاریخ را نیز به خاطر خواهند سپرد.