خواسته های جوانان امروز ، دیالوگی ناتمام

خواسته های جوانان امروز ، دیالوگی ناتمام

برشی از کتاب ایران ما و جوانان آینده

حسین ساقی

‌اینکه زمانی تصمیمی گرفته شد تا امورات جوانها و نیاز های آنها در وزارت ورزش دیده بشود ایده ای بود که میبایست بر آن اساس بطور سازمان یافته به امورات جوانها و مصائب زیستی آنان پرداخته بشود.
یعنی با رصد جوانها و دیدن و شنیدن آنها در کیفی شدن زندگی این قشرِ موثرِ جامعه قدمی برداشته بشود.
اما با گذشت سالیانی چند از این تصمیم در حال حاضر هر بیننده ای بخواهد این عملکرد و کارنامه را به داوری بنشیند چیزی جز اتلاف وقت و هزینه هنگفت بر دست جوانان امروز و آینده این وطن نخواهد دید.
جوانانی که هیچ خواسته ای از آنها نتها برآورده نشده بلکه صدایی از آنها نیز شنیده نشده و به مثابه دیالوگی بوده که ناقص مانده است.
دیالوگی که میتوانست چالش ها و نیز راه حل آنها را با حضور خود جوانها پیدا و مرتفع کرد.
اما دریغا که این گفتمان بدون حضور جوانها و صرفا در جهت پیگیری اموراتی سطحی مانند تسهیلات ازدواج و امثال آن و نادیده گرفتن طیف وسیعی از جوانهای ما به خاموشی مطلق فرو رفت.
جوانهایی که عمده مشکل آنها دیده نشدن بوده و سرخورده از بی اعتنایی ها ، کم لطفی ها و مهم تر از آن نداشتن مشارکت در امور جاری کشور هستند.
و لذا بر این اساس است که میبایست انواع آسیب های اجتماعی را که بصورت متراکم بر سایر مصائب جامعه بصورت انباشت مانده اند را نتیجه کار نظر گرفت.
اینکه ورزش را تنها مسیر رسیدگی به امور این قشر در بگیریم و تمام اهتمام خود را در این حوزه به میدان عمل وارد کنیم یقینا نتیجه کار میبایست به این عواقب ناگوار منجر میشد.
باری در این اثنی از نگاه نویسنده این متن کارهای نکرده برای جوانان ما یک داستان درد آور است اما غمناکتر و مهلکتر کارهای اشتباه صورت گرفته و بیراهه رفتن و عدم توجه به خواست واقعی جوانان این مرز و بوم است که ضرورت تغییر نگاه همین امروز از هر زمان دیگری واجبتر است.