مسجدسلیمان تا کی، خراج خون بدهد؟!

رستاک خبر /علیرضا پوریان: جاده مسجدسلیمان–اهواز بار دیگر قاتل شد تا داغی دیگر بر دل این دیار بنشیند. مهندس نصیری، از فرزندان نیک و نجیب این خطه، به همراه همسر و دو فرزند معصومش، در جاده‌ای جان باختند که سال‌هاست به جای جابجایی مسافر، پیکر بر روی دست مردم می‌گذارد و هر روز خانواده‌ای را سیاهپوش می‌کند.

این فاجعه دردناک، بار دیگر زنجیره مصونیت و مسئولیت‌ناپذیری مدیران را از وزارتخانه تا بهارستان و استانداری عیان می‌سازد. آمار خونین این محور مرگبار سال‌هاست که روی میز مسئولان قرار دارد، اما خروجی جلسات و شعارهای توسعه، چیزی جز مزارهای تازه نبوده است. وزیر راه و شهرسازی که مسئولیت مستقیم زیرساخت‌های کشور را بر عهده دارد، باید کارآمدی خود را به جای پشت میزهای وزارتخانه، در وسط همین جاده خونین اثبات کند. وعده‌های چندساله درباره دوقلوسازی و ایمن‌سازی این مسیر، تنها به تعارفات سیاسی بدل شده و نتیجه آن قربانی شدن نخبگان و خانواده‌های این منطقه است.

وضعیت در استان خوزستان نیز نیازمند بازنگری فوری است، استانی که در آن هر هفته خانواده‌ها در محورهای منتهی به مسجدسلیمان داغدار عزیزانشان می‌شوند، با مدیریت فعلی بیشتر به یک عزادارخانه شبیه است تا استانداری. این پرسش جدی در افکار عمومی مطرح است که چرا با وجود تکرار این فجایع، معاون عمرانی استانداری و دیگر مدیران مرتبط هرگز پاسخگوی افکار عمومی نبوده اند و بده‌بستان‌های سیاسی تا کی قرار است از خون مردم مایه بگذارد؟

در این میان، سکوت و انفعال نمایندگان مجلس در برابر تکرار این فجایع به هیچ وجه پذیرفتنی نیست. جایگاه نمایندگی، تریبونی برای مطالبه‌گری صریح و وادار کردن مسئولان اجرایی به پاسخگویی است، نه سکوت در برابر این حجم از داغ و مصیبت که سرمایه‌های انسانی منطقه را به خاک و خون می‌کشد.

این متن برای تسلیت گفتن نیست، تسلیت‌ها را گفته‌ایم و جاده کماکان قربانی گرفته است. دیگر وقت تماشا تمام شده و برای صیانت از جان شهروندان، هیچ مصلحت‌اندیشی‌ای قابل قبول نیست. مطالبه صریح و بدون اغماض جامعه، عزل فوری تمامی مدیران و متولیانی ست که در این ارتباط کوتاهی کرده اند.

اگر امروز در برابر این ناکارآمدی‌ها فریاد نزنیم، فردا نوبت مسافر بعدی خواهد بود. خون مهندس نصیری و سه عضو خانواده‌اش و دیگر کشته های جاده مرگ مسجدسلیمان- اهواز نباید پایمال مصلحت‌اندیشی مدیران بی‌کفایت شود، چرا که مسجدسلیمان دیگر حاضر به پرداخت خراج خون نیست.